Zapra­szam do obej­rze­nia naj­now­szego tuto­rialu zaty­tu­ło­wa­nego Linie cią­głe w spi­sie tre­ści. Przed­sta­wia spo­sób na uno­wo­cze­śnie­nie linii odnie­sie­nia w spi­sie tre­ści w dokumencie.

Zasady doboru kroju do składu

1. Do składu wybie­rajmy jak naj­mniej­szą ilość kro­jów pisma.
2. Jeden lub dwa kroje pisma dosko­nale speł­nią swoje zada­nie w skła­dzie każ­dego rodzaju publikacji.
3. Naj­le­piej wybrać jeden bar­dzo bogaty krój, który posiada funk­cje OpenType.
4. Jeśli chcemy użyć dwóch kro­jów pisma muszą być one wyraź­nie od sie­bie różne, nie­za­leż­nie od tego jak długi ma być projekt.

Krój Change autor­stwa Mate­usza Machal­skiego świet­nie nadaje się do składu tek­stów huma­ni­stycz­nych, zawie­ra­ją­cych wiele histo­rycz­nych form liter. Dobrze kom­po­nuje się z kro­jem Gaul­tier (krój bez­sze­ry­fowy) tego samego autora.

Paginacja

1. W publi­ka­cji, która zawiera dużo róż­nych powta­rzal­nych ele­men­tów, takich jak żywe paginy, winiety – numery stron należy umiesz­czać w miej­scach, w któ­rych czy­tel­nik spo­dziewa się je znaleźć.
2. Numery stron w takich przy­pad­kach powinny być dys­kretne i nie prze­szka­dzać w lekturze.
3. Do pagi­na­cji możemy zasto­so­wać taki sam krój pisma, jaki został użyty dla tek­stu dzie­ło­wego. Może oka­zać się to naj­wy­god­niej­szą formułą.

Umiejscowienie paginacji

Pagi­na­cję sto­su­jemy na wszyst­kich stro­nach doku­mentu wyłączając:
1. czwórkę lub dwójkę tytułową
2. stro­nice nie­za­dru­ko­wane (wakaty)
3. stro­nice cał­ko­wi­cie pokryte ilustracjami
4. stro­nice szpi­co­we¹ (to strony wień­czące roz­dział), z wyłą­cze­niem publi­ka­cji praw­nych, szkol­nych i zawo­do­wych, jeśli zacho­dzi w nich koniecz­ność powo­ły­wa­nia się na numer strony.
5. wkładki
6. wklejki
7. mapy.

¹ Kolumna szpi­cowa – to ostat­nia kolumna roz­działu książki. Tekst w tej kolum­nie powi­nien zaj­mo­wać mini­mal­nie 1/​5 stronicy.

Czytelność tekstu dziełowego

1. Do dru­ko­wa­nia tek­stów cią­głych należy sto­so­wać pismo 9‑, 10‑, 11- i mak­sy­mal­nie 12-punktowe.
2. Krój o małej wyso­ko­ści x wymaga stop­nia 11 pt lub mak­sy­mal­nie 12 pt.
3. Krój o dużej wyso­ko­ści x wymaga stop­nia 9 pt lub 10 pt.
4. Wbrew pozo­rom pisma o dużej minu­skule są mniej czy­telne, niż te o mniej­szej (mają mniej­sze wydłu­że­nia górne lub dolne).
5. Wraz ze zwięk­sza­niem się stop­nia pisma rośnie liczba sko­ko­wych ruchów gałki ocznej (fik­sa­cji) pod­czas czy­ta­nia, co utrud­nia roz­po­zna­wa­nie zna­ków i słów.
6. Czy­ta­jąc pismo więk­sze, postrzega się bar­dziej frag­menty wyra­zów w cało­ści i w rezul­ta­cie czyta się wolniej.

A szcze­gó­łowo:

1. Tekst dzie­łowy zło­żony 9 – 10 punk­to­wym kro­jem jest naj­lep­szy dla osób dorosłych.
2. Przy 8‑, 7- i 6‑punktowym tek­ście dzie­ło­wym wzrok czy­tel­nika może się zmęczyć.
3. Czy­ta­nie tek­stu dzie­ło­wego zło­żo­nego 12- punk­to­wym kro­jem lub więk­szym może być utrud­nione, gdyż wzrok może nie objąć całego tek­stu przy zacho­wa­niu zwy­cza­jo­wej od niego odległości.
4. Typo­gra­fia dla dzieci do pierw­szej lek­tury to wiel­kość 36 punktów.
5. Dla dzieci star­szych od 2 do 4 klasy to 14 punktów.
6. Dla osób star­szych i sła­bo­wi­dzą­cych wiel­kość kroju pisma dzie­ło­wego powinna być więk­sza, np. 14 punktów.

Źró­dło: Albert Kapr ​„101 zasad pro­jek­to­wa­nia książek”

Nowe kroje w Adobe Fonts