Oto 4 pod­sta­wowe kwe­stie doty­czące wyróż­nia­nia akapitów:

1. Można się zasta­no­wić, czy w ogóle trzeba je two­rzyć (sytu­acja ta doty­czy krót­kich tek­stów, np. krót­kich instruk­cji użytkowania).
2. Nie należy sto­so­wać kilku rodza­jów wyróż­nień w jed­nym tekście.
3. Gdy wyróż­niamy aka­pit wcię­ciem, należy wybrać wiel­kość inter­li­nii tek­stu głów­nego, może się bowiem oka­zać, że wybie­ra­jąc sto­pień pisma jakim skła­damy tekst, będzie on two­rzył za małą odle­głość wcię­cia, którą łatwo można uznać za błąd składu. Z kolei zbyt duże wcię­cie może spo­wo­do­wać, że ostatni wiersz aka­pitu będzie krót­szy niż samo wcięcie.
4. Nie należy wci­nać aka­pitu pod roz­dzia­łem, bo sam nagłó­wek roz­działu jest wystar­cza­ją­cym akcen­tem roz­po­czę­cia akapitu.

Rodzaje wcięć akapitowych:

1. Wcię­cie pierw­szego wier­sza aka­pitu na odle­głość inter­li­nii tek­stu głównego:

2. Wpro­wa­dze­nie znaku końca aka­pitu do akapitu:

3. Odle­głość mię­dzy aka­pi­tami o wiel­ko­ści 1 wier­sza (tzw. ślepy wiersz):

4. Więk­sza odle­głość mię­dzy wier­szami sygna­li­zu­jąca kolejny aka­pit (bar­dzo rzadko spo­ty­kana formuła):

5. Wcię­cie fran­cu­skie (czę­sto można spo­tkać w słow­ni­kach) – pierw­szy wiersz ozna­czony punk­to­rem, kolejne wier­sze odsu­nięte o wybraną odległość: