antykwa − pismo proste (regular, roman)
asteryks − znak graficzny w kształcie gwiazdki, najczęściej pięcio- lub sześcioramiennej, umieszczony pomiędzy średnią linią pisma a górną  linią wydłużeń górnych; umieszcza się go zwykle we frakcji górnej jako odsyłacz lub znacznik słów kluczowych. W typografii europejskiej używany  jest zwykle do oznaczenia daty urodzin; gwiazdka przybiera różne kształty

całostka − samodzielna część większej partii tekstu, oddzielona od reszty na podstawie logicznego powiązania tematycznego
cyfry zwykłe − są to cyfry o wielkości zbliżonej do wersalików, czasem mniejszej
cyfry nautyczne − zwane tekstowymi lub mediewalowymi, różną wielkość i niejednolitą linię pisma, wspaniale komponują się z kapitalikami
dukt − kształt i układ kresek tworzących znaki, wynikający ze sposobu pisania (prowadzenia narzędzia piszącego), współcześnie − ze sposobu kreślenia według ustalonych zasad graficznych i geometrycznych
format brutto − format publikacji ze spadami
format legal i letter − amerykańska norma ANSI podaje formaty papieru w USA, Meksyku, Kanadzie wynoszące odpowiednio 215,9 mm × 279,4 mm oraz 215,9 mm × 355,6 mm
format netto − format finalny dzieła po obcięciu spadów
formaty A, B i C − znormalizowane szeregi formatów papierów według normy ISO 216
frontyspis − strona przytytułowa (może zawierać np. ilustrację, portret autora, tytuł ogólny wydania)
grafem − pierwotny kształt charakterystyczny dla danej litery, szkielet litery, który umożliwia rozpoznanie poszczególnego znaku
JIS − norma papierów występująca w Japonii; seria A jest prawie zgodna z serią A ISO 216, a wymiary serii B są zdefiniowane jako posiadające 1,5 raza mniejsze powierzchnie od wymiarów serii A
kerning − odległość między parami liter w danym kroju pisma, zaprojektowana przez projektanta kroju; mamy dwa rodzaje kerningu: metryczny (ten    który wyznaczył projektant, oraz kerning optyczny – określający te odległości na podstawie kształtu liter)
kolumna − zadrukowana część stronicy dzieła; wielkość kolumny jest wyznaczona przez otaczające ją marginesy stronicy
krój dziełowy − krój użyty do składu zasadniczej partii tekstu w dziele
krój pisma − zestaw zaprojektowanych alfabetów i powiązanych z nimi znaków sprzedawany pod wspólną nazwą, np. Garamond
łam − uformowany wątek tekstu w obrębie kolumny, kolumna może być podzielona na łamy i wtedy dzieło ma strukturę wielołamową przy jednej kolumnie na stronicy
łamanie − wlewanie tekstu w obszar łamu lub łamów tworzących kolumnę
majuskuły − wielkie litery alfabetu, inaczej zwane literami wersalikowymi
mediuskuły − kapitaliki, litery o wyglądzie majuskuł i wielkości liter podrzędnych lub trochę większych
minuskuły − małe litery alfabetu, nazywane również literami podrzędnymi
obwoluta − zadrukowany papier chroniący dodatkowo książkę w twardej okładce
okładka książki − zewnętrzna okładzina książki na trwale z nią zespolona
opuszczenie kolumny − odległość od górnego marginesu stronicy na jaką należy opuścić tekst na stronie z tytułem rozdziału dzieła; przyjmuje się na ogół, że odległość ta stanowi od jednej trzeciej do jednej piątej wysokości stronicy; można ją również wyznaczyć na podstawie przecięcia się przekątnej stronicy recto z przekątną obu stronic na rozwarciu (poniższy link ilustruje tę ostatnią metodę)

opuszczenie kolumny

ornament − ozdobny glif danego kroju pisma
paginacja − numerowanie stron dzieła
pismo – system znaków o jednakowym znaczeniu dla całej posługującej się nim grupy ludzi, służący do zapisu treści w danym języku. Znaki pisma nie posiadają ściśle określonego kształtu, a jedynie pewną ogólną strukturę. Znaki pisma dzielimy na litery (minuskuły, majuskuły, mediuskuły), cyfry (zwykłe, nautyczne), znaki (interpunkcyjne, matematyczne, logiczne, chemiczne, diakrytyczne (akcentowane) i inne
pismo akcydensowe − pismo ozdobne do składania napisów, nagłówków i tytułów
pismo bezszeryfowe − pismo bez żadnych dodatków do podstawowej formy litery
pismo szeryfowe − pismo z dodatkami przy każdej literze jako solidna podstawa do ciągłego czytania
punkt typograficzny − ok. 0,35 mm
rodzina pisma – inaczej odmiana danego kroju pisma
rytm – równomierne i regularne powtarzanie się pionowych kresek liter i świateł (między­ literowych i wewnętrznych) pomiędzy nimi
skład − formatowanie wlanego tekstu w łamach, czyli nadawanie interlinii, stopnia pisma, wprowadzanie wyrównania, justowanie
skład na kompres − to skład, gdzie interlinia równa jest stopniowi pisma; np. 10/10
skrzydełka − zagięte brzegi obwoluty lub okładki zachodzące na wewnętrzne strony okładzin książki
strona recto − prawa, nieparzysta strona dzieła
strona szpicowa − ostatnia stronica rozdziału dzieła, nie wymaga paginacji
strona verso − lewa, parzysta strona dzieła
styl − zespół cech graficznych danego kroju pisma właściwych dla liternictwa danej epoki, szkoły kaligraficznej lub typograficznej, kierunku w sztuce lub twórcy pisma
szeryfy (zaciosy) − poprzeczne lub ukośne zakończenia kresek tworzących litery
szmuctytuł − (niem. Schmutztitel) − tytuł dzieła umieszczony na pierwszej stronicy książki, czyli na karcie przedtytułowej
światła międzywyrazowe − odległości między wyrazami
użytek − jedna kopia pracy przygotowanej do druku (lub jej fragment mieszczący się na arkuszu druku)
wątek tekstu − cały tekst zawarty w ramce tekstowej
wysokość x  litera x została wybrana jako reprezentacyjna, gdyż zwykle swoją górną i dolną krawędzią styka się z liniami bazowymi pisma
żywa pagina − element informacyjny dla czytelnika, umieszczony zazwyczaj u góry stronicy dzieła nad tekstem; może być to tytuł rozdziału, autor, tytuł dzieła